از آن خوشم که شدم نوکر سراي حسين
منم غلام کسي که بود گداي حسين

دو چشم داده خداوند تا که گريه کنم
يکي براي حسن آن يکي براي حسين

يقين که آتش دوزخ حرام گرديده
به جسم آنکه بود يار آشناي حسين

براي بخشش کوه گناه يک راه است
بريز قطره ي اشکي تو در عزاي حسين

کبوتر دل عشاق هر شب جمعه
نشسته است روي گنبد طلاي حسين

خدا کند که شبي زائر حرم گرديم
و جان دهيم همان شب به کربلاي حسين

به گوش جان تو اگر بشنوي هنوز آيد
ز زير نيزه و تيغ و سنان صداي حسين