خجسته سالروز ميلاد با سعادت دومين ستاره آسمان ولايت و امامت، کريم اهل بيت عصمت و طهارت ، حضرت امام حسن مجتبي (ع)، مبارک باد.

فرزند رسالت و امامت
امروز آسمان و زمين و هرآنچه در آن است غرقِ سرور و شادماني است؛ زيرا پذيراي ميهمان پربرکتي از خاندان پاک رسالت و امامت مي باشد؛ زيرا که ستاره درخشاني از ميان ستارگان زيباي هدايت طلوع مي کند و نسيمي بهاري قلب هاي سرد و خشک انسان ها را جان تازه اي مي بخشد اي فرزند رسالت و امامت و اي کوثر ولايت، ميلادت مبارک باد.
مولود با برکت
امام حسن(ع) چشمه اي جوشان و خروشان از خورشيد پر ثمر و با برکت ولايت است که در ماهي عزيز و با شکوه پا به عرصه هستي نهاد و اين ماه را با قدوم پربرکت خود آراست. ماه رمضان چون صدفي مي ماند که گوهر بسيار گرانبهايي را در سينه خود دارد و بر خود مي بالد و بر ماه هاي ديگر مي نازد. امام مجتبي(ع) همچون ستاره اي درخشان در اين ماه نورافشاني مي کند. امروز منزل رسالت غرقِ شادي و سرور و دل پاک خاندان عصمت از اين فرزند با برکت خشنود است.
اي خاندان رسالت و امامت، فرخنده ميلاد امام حسن مجتبي(ع) را به تمامي شما انوار پاک تبريک مي گوييم.
امام حسن(ع) کيست؟
امام حسن(ع) پيشوا و امام به حق و از خاندان رسول(ص) و نخستين نواده پيامبر اکرم(ص) و يکي از دو سرور جوانان اهل بهشت و گل خوشبوي محمد مصطفي و يکي از پنج تن آل عباست. پدرش حضرت علي بن ابيطالب(ع) و مادرش فاطمه(س) دختر رسول خدا(ص) سرور بانوان جهان است.
فريادرس محرومان
امام حسن(ع) نه تنها از نظر علم، تقوي، زهد و عبادت مقامي برگزيده و ممتاز داشت، بلکه از لحاظ بذل و بخشش و دستگيري از بيچارگان و درماندگان نيز در زمان خود زبانزد خاص و عام بود. وجود گرامي آن حضرت آرامش بخش دل هاي دردمند و پناهگاه مستمندان و تهيدستان و نقطه اميد درماندگان بود. هيچ فقيري از در خانه آن حضرت دست خالي بر نمي گشت. هيچ آزرده دلي شرح پريشاني خود را نزد آن بزرگوار بازگو نمي کرد، جز آنکه مرهمي بر دل آزرده او مي نهاد. گاه پيش از آنکه مستمندي اظهار نياز کند و عرق شرم بريزد، نياز او را برطرف مي کرد و اجازه نمي داد رنج و ذلت درخواست کردن را بر خود هموار سازد.
کنيه و لقب هاي آن حضرت
کنيه امام حسن(ع) ابومحمد بود و اين کنيه را پيامبر تعيين فرموده بودند. مشهورترين القاب آن حضرت را تقي، زَکي و سِبط ذکر کرده اند که هرکدام نشان از ويژگي هاي اخلاقي و صفات نيک امام مجتبي(ع) دارد.
سيماي امام حسن(ع)
امام حسن(ع) رخساري سفيد و آميخته با اندکي سرخي داشت، در چشمانش سياهيِ درخشنده اي برق مي زد و موي سرش انباشته و پيچيده بود. استخوان ها و عضلاتي ستبر داشت و فاصله شانه و بازوانش زياد بود. موي درهم پيچيده و محاسن کوتاه و انبوهي داشت و گردنش به مانند نقره مي درخشيد. خضاب مي کرد و چهره اش در شمار زيباترين چهره ها بود و چهره و اخلاق اش شبيه پيامبر اکرم(ص) بود.
فضايل امام حسن(ع)
در فضيلت امام حسن مجتبي(ع) همين بس که جد بزرگوارشان محمد مصطفي(ص) سرور فرزندان آدم و پدرشان علي مرتضي، سرور اوصيا و مادرشان فاطمه زهرا پاره تن پيامبر(ص) بانوي بانوان جهان مادربزرگ گرامي اش حضرت خديجه است. آن بانو نخستين زني بود که مسلمان شد و اولين بانويي بود که دارايي خود را در راه خدا بخشيد.
صفارت امام حسن(ع)
امام حسن(ع) در تمامي صفات نيک بي مانند بود. تاريخ نويسان نوشته اند که حضرت در طول عمر شريف و پربرکت خود، سه بار مال و اثاث زندگي اش را تقسيم فرمود، به طوري که يک جفت کفش براي خود بر مي داشت و يک جفت به مستمندان و فقيران مي داد.
دورويه يک رسالت
از مهم ترين اهداف امام حسن(ع) آن بود که پرده از چهره طاغوتيان زمان بردارد و آنان را آن طور که بودند بشناساند تا از اجراي نقشه هايي که براي از بين بردن رسالت جدش پيامبر(ص) طراحي کرده بودند جلوگيري کند. اين هدف امام به طور کامل برآورده شد و نقاب از چهره پليد طاغوتيان زمان کنار رفت و ماهيت پليدشان آشکار شد.
از برکت همين تدبيرهاي امام حسن(ع) بود که برادر بزرگوارشان حضرت سيدالشهداء(ع) آن انقلاب بزرگ را، که روشنگر حقيقت و عبرت بخش خردمندان بود، به وجود آورد. امام حسن(ع) و امام حسين(ع) دو نمود جداگانه داشتند، اما در حقيقت يک رسالت را دنبال مي کردند. امام حسن(ع) جان شريف شان را در جهاد خاموش و آرامي فدا کردند و چون هنگام شکستن سکوت رسيد، حماسه کربلا به وقوع پيوست؛ حماسه اي که پيش از آنکه حسيني باشد، از آبشخور درايت و خردمندي امام حسن مجتبي(ع) سرچشمه گرفته است.
قيام امام حسن(ع)
به برکت قيام خاموش و مظلوم امام حسن(ع)، و حماسه آسمان فرساي حضرت سيدالشهداء(ع) توطئه هاي پوشيده، عريان، و انديشه هاي پليد پنهان، عيان شد. اين بغض اسلام بود که در حسن(ع) نهفت و در حسين(ع) به فرياد شکفت، شالوده امامت بود که در خون جگر حسن(ع) نطفه بست، و در خون حسين(ع) به بار نشست.
حلم امام حسن(ع)
حضرت رسول(ص) فرمود: به حسن شکوه و جذبه و وقار و به حسين بخشندگي و رحمت خود را بخشيدم.
دوست داشتن حسن(ع)
حضرت رسول(ص) فرمودند: هر که حسن(ع) و حسين(ع) را دوست بدارد، مرا دوست داشته، و هرکه ايشان را دشمن بدارد، مرا دشمن دانسته است.
فرزند صالح
حضرت رسول(ص) فرمود: فرزند صالح گلي است که خدا به بندگان اش ارزاني داشته است. دو گل من در دنيا حسن و حسين اند.
بخل و خساست
در بين انسانها افرادي هستند که ديدگاه مادي گرايانه دارند و همه چيز را در ماديات مي بينند و به فراتر از آن نمي انديشند. اينان هرچند به ظاهر و در حرف به فراتر از ماديات ايمان دارند، امّا در دل، انديشه ديگري مي پرورانند. اين افراد آبرو را به داشتن مال و ثروت آن چناني مي دانند و اگر مالي به کسي بدهند، آن را تلف شده مي شمارند. در حقيقت، اينان دچار بيماري بخل اند. امام حسن مجتبي(ع) در اين باره مي فرمايند: بخل آن است که فرد تصور کند آن چه دارد مايه شرف، و آنچه انفاق کرده تلف است.
فروغ و روشنايي
دين مقدس اسلام برنامه هايي براي تکامل روحي انسان قرار داده است که در سايه آن به درجات بالاي معنوي دست يابد و با جاني روشن و نوراني در مسير زندگي حرکت کند. امام حسن مجتبي(ع) مي فرمايند: نورانيت و روشنايي در انجام دادن نيکي ها و ترک زشتي هاست.